Tonight was fun. I enjoyed watching the movie Ang Larawan with my best friends. Yun nga lang, nakaka lungkot kasi yung isang tao na dati ay kasangga ko at pinakamalapit sa akin, feels so distant already. Ramdam ko na malayo na kami sa isa't isa. Na yung dating pagsasamahan namin eh talagang wala na. Naiwan na kasabay ng pag talikod ng taon. Pero wala naman kasi ako.magagawa dun eh. It was my fault. And I am guilty of it. No one to blame but me. And sadly, this is my punishment. Ang mawala ang bunso kong kapatid. Ang mapalayo ang loob niya sa akin.
But damn, miss ko na ang samahan namin ng bunso. Kakaiyak. BUNSO, MISS KA NA NI KUYA. SOBRAAAAA. :'(
Kung puwede ko lang ibalik ang orasan upang itama lahat ng mga mali ko, gagawin ko yun. Pero isang kamalian ulit iyon dahil alam ko, mas nagiging masaya siya ngayon. And dun pa lang, dapat maging masaya na din ako. Sabi ko nga noon, walang magagawa, KUYA pa rin ako at mas mauuna ang kaligayahan ng mga kapatid ko. Di bale na ako ang magdusa huwag lang sila.
Bunso, muli, miss na kita ng sobra.
No comments:
Post a Comment